آلیسا علیه نوولو یک پرونده‌ی مهم قانون اساسی است که در سال ۱۹۹۷ به نمایندگی از دوازده مهاجر بی‌بضاعت که در معرض خطر مرگ یا آسیب شدید جسمی بودند، مطرح شد، زمانی که قرار بود پوشش مدیکید آنها که توسط ایالت تأمین مالی می‌شد، توسط مجلس ایالتی خاتمه یابد. این مجلس بخش ۱۲۲ قانون خدمات اجتماعی را اصلاح کرده بود تا واجد شرایط بودن اکثر افراد غیرشهروند را محدود کند. دادگاه تجدیدنظر نیویورک در حکم خود اعلام کرد که تبعیض علیه مهاجران قانونی بر اساس بیگانه بودن آنها، تضمین‌های حمایت برابر قانون اساسی نیویورک و فدرال را نقض می‌کند.

در طول پرونده، ما استدلال کردیم که دادگاه تجدیدنظر باید بررسی دقیقی برای لغو بخش ۱۲۲ اعمال کند و دادگاه موافقت کرد. تحت بررسی دقیق، یک قانون اگر «با کمترین ابزار محدودکننده‌ی موجود، منافع الزام‌آور ایالت را افزایش ندهد»، ناقض حمایت برابر است. دادگاه عالی نیویورک همچنین به طور مهمی حکم داد که قوه مقننه نمی‌تواند از کمک به کسانی که طبق ماده ۱۷، بند ۱ قانون اساسی نیویورک به عنوان نیازمند طبقه‌بندی شده‌اند، خودداری کند.