انجمن کمک‌های حقوقی این پرونده مهم را برای به چالش کشیدن یک قانون ایالتی ۲۳ ساله که پرسه زدن در مراکز حمل و نقل اصلی را ممنوع کرده بود و سالانه برای دستگیری هزاران بی‌خانمان در ایستگاه‌های قطار و پایانه‌های اتوبوس استفاده می‌شد، مطرح کرد. در طول دهه ۱۹۸۰، صدها نفر هر شب در ترمینال اتوبوسرانی پورت آتوریتی و ایستگاه پن می‌خوابیدند. در سال ۱۹۸۸، دادگاه تجدیدنظر نیویورک به اتفاق آرا این قانون را به دلیل مبهم بودن خلاف قانون اساسی تحت بند تشریفات قانونی در قانون اساسی فدرال و ایالتی، رد کرد. دادگاه حکم داد که قوه مقننه حق ندارد «رفتاری را که ذاتاً بی‌گناه است، صرفاً به این دلیل که چنین رفتاری «گاهی اوقات با انگیزه‌های نادرست همراه است» جرم‌انگاری کند، زیرا انجام این کار به معنای اطلاع دادن به شهروند عادی است که عملی که در غیر این صورت بی‌گناه است، غیرقانونی است.» مردم علیه روشن، 71 NY2d 376, 383 (1988) (منابع حذف شده‌اند). دادگاه همچنین دریافت که این قانون با حمایت‌های متمم پنجم قانون اساسی در برابر خود-مقصرپنداری مغایرت دارد: این ماده «عملاً شهروند را از حق قانونی خود برای سکوت محروم می‌کند، زیرا عدم صحبت او منجر به دستگیری قطعی طبق قانون خواهد شد.» روشن ۷۱ نیویورک ۲ روز در ساعت ۳۸۶.