راندتری در مقابل براون این پرونده، یک پرونده‌ی برجسته است و زمان ۲۴ ساعته از دستگیری تا تفهیم اتهام را در نیویورک ایجاد کرد و این الزام را ایجاد کرد که دادگاه‌های ایالتی افراد را ظرف ۲۴ ساعت پس از دستگیری، در صورت عدم ارائه توضیح قابل قبول برای تأخیر، تفهیم اتهام کنند. تفهیم اتهام اولین مرحله از یک دادرسی کیفری است و نقطه‌ای است که در آن فرد رسماً به جرمی متهم می‌شود. قبل از راوندتری، افراد پس از دستگیری، از جمله به دلیل اتهامات جزئی، برای چند روز در بازداشت بودند. از ژانویه ۱۹۹۰، سازمان کمک‌های حقوقی رویه ای را برقرار کرد که بر اساس آن، از طرف هر موکلی که بیش از ۲۴ ساعت در بازداشت بوده، درخواست احضار به دادگاه ارائه می‌شد. تا ۲۰ آوریل ۱۹۹۰، ما بیش از ۹۰۰۰ دادخواست ارائه داده بودیم. یکی از موکلان به مدت ۹۵ ساعت - تقریباً چهار روز - پیش از تفهیم اتهام به اتهام فروش چتر بدون گواهینامه در بازداشت بود. دیگری قبل از متهم شدن به تخلف رانندگی با گواهینامه تعلیق شده، به مدت ۶۹ ساعت در بازداشت بود.  

درخت گرد این پرونده در نهایت به دادگاه تجدیدنظر نیویورک راه یافت، جایی که در سال ۱۹۹۱، بالاترین دادگاه ایالتی تأیید کرد که تأخیر در تفهیم اتهام بیش از ۲۴ ساعت، ظاهراً غیرضروری و ناقض قانون ایالتی است. قبل از تشکیل پرونده درخت گردسازمان کمک‌های حقوقی تلاش کرده بود اما موفق نشده بود در دادگاه فدرال حکمی مبنی بر اینکه هر دوره زمانی بیش از ۲۴ ساعت طبق قانون اساسی ایالات متحده «مجازات ظالمانه و غیرمعمول» محسوب می‌شود، به دست آورد. ویلیامز علیه وارد، ۸۴۵ F.2d 372 (حوزه دوم ۱۹۸۸)، گواهی. رد شد، ۴۸۸ ایالات متحده ۱۰۲۰ (۱۹۸۹) در سال ۱۹۸۶.