انجمن کمک حقوقی در یک دعوی حقوقی مداخله کرد که تبعیض نژادی و مذهبی را در اداره سیستم سرپرستی شهر نیویورک به چالش می‌کشید، جایی که کودکان سفیدپوست کاتولیک رومی و یهودی در مؤسساتی با خدماتی برتر از خدمات ارائه شده به کودکان سیاه‌پوست پروتستان قرار می‌گرفتند. در آن زمان، شهر نیویورک با آژانس‌های مراقبت از کودک وابسته به مذهب قرارداد بست تا برای اکثر کودکان، سرپرستی موقت فراهم کند. آژانس‌های مذهبی به کودکانی که به مذهب وابسته بودند، اولویت می‌دادند. از آنجا که برنامه‌های کافی برای خدمت به تعداد کودکان کاتولیک و یهودی در سیستم وجود نداشت، شیوه‌های کانالیزه کردن مذهبی منجر به انکار خدمات برابر برای کودکان غیر کاتولیک و غیر یهودی شد که اکثر آنها سیاه‌پوست بودند. در سال ۱۹۸۴، طرفین به توافق‌نامه‌ای رسیدند که سیستم سرپرستی موقت شهر نیویورک را به طور چشمگیری متحول کرد و سرپرستی موقت را بر اساس اولویت ورود به بهترین برنامه موجود برای هر کودک برقرار کرد تا تبعیض از بین برود.

در سال ۱۹۹۳، سازمان کمک‌های حقوقی (Legal Aid) در این پرونده مداخله کرد تا استدلال کند که مفاد توافق‌نامه وایلدر در مورد سرپرستی خویشاوندی صدق نمی‌کند، جایی که تبعیض نژادی و مذهبی معمولاً مسئله‌ای نیست زیرا اعضای خانواده تقریباً همیشه از همان پیشینه فرزندان خویشاوند خود برخوردارند. دادگاه حوزه دوم با این نظر مخالفت کرد و در سال ۱۹۹۵ رأی داد که حکم رضایت، همه کودکان تحت سرپرستی را شامل می‌شود.