وقتی طوفانی از پنجره بسته اتاق خواب سینتیا سالدانا ورقه های آب می بارید، او مواد لازم را خرید تا خودش آن را تعمیر کند. وقتی سقف حمام ترکید و کمد لباسش را خیس کرد، امیدش را از دست نداد. حتی قارچی که از دیوار قالب‌گیری شده رشد می‌کند، آخرین نی سینتیا نبود.

اما هنگامی که یک نشت گاز در ژانویه 1349 در خیابان استراتفورد در برانکس کشف شد، خطوط گاز کل ساختمان قطع شد. از ماه آگوست، سینتیا و دختر 26 ساله اش، اشلی پاگان، هنوز در خانه خود بنزین ندارند. قطعی بی پایان باعث شد که خرابی در خانه قدیمی سینتیا و اشلی غیرقابل کنترل شود. همچنین شروع به نشان دادن چیزی بزرگتر از آسیب فیزیکی کرد. زنان احساس می کردند که فراموش شده اند.

سه نسل از خانواده سینتیا نزدیک به دو دهه است که در آپارتمان 1349 استراتفورد مشترک بوده اند. بسیاری از ساکنان این ساختمان 72 واحدی حتی مدت بیشتری در آنجا زندگی کرده اند. سال هاست که مدیریت ساختمان بدتر شده است.

همراه با قطع گاز در خیابان استراتفورد 1349، مستاجرین دوره‌هایی از کمبود گرما و آب گرم را نیز تجربه کردند. بدون گاز به معنای عدم کارکرد اجاق گاز و فر بود. شکایات تا حد زیادی بی پاسخ ماند. در طول زمستان، سگ سینتیا و اشلی، آرچی، یک کورگی ضخیم و تنومند، یخ می‌زد. زنان نگران روشن ماندن بخاری فضایی به دلیل اخیر و آتش سوزی مرگبار در پارک‌های دوقلو شمال غربی.

از ژانویه، این دو زن برای پخت و پز به یک بشقاب داغ تکیه کرده اند: یک وسیله الکتریکی کوچک، ضعیف و ناکارآمد که به افزایش قبض برق آنها می افزاید. صفحات داغ هیچ مکانیسم فری ندارند و زمان زیادی برای گرم شدن نیاز دارند. پخت برنج 15 دقیقه روی اجاق گاز طول می کشد، اما نزدیک به یک ساعت در یک صفحه داغ.

مستاجران مجبورند به گزینه‌های غذایی ناسالم مانند غذای سرخ‌شده که سریع‌تر درست می‌شود یا بیرون‌آوری تکیه کنند. زنان به طور تمام وقت کار می کنند، اما فشار مالی هر چه بیشتر بدون آشپزخانه کار کند، چالشی رو به رشد است.

برای دفاع از حقوق مستاجران در جوامع کم درآمد، و با بودجه برنامه حفاظت از مستاجران ضد آزار و اذیت شهر، انجمن کمک حقوقی پروژه حمایت از واحد عدالت مسکن را ایجاد کرد. هدف آنها همکاری با کسانی است که با آزار و اذیت و آوارگی روبرو هستند تا آنها و خانواده هایشان را در خانه هایشان نگه دارند. آنها بر حفظ شرایط زندگی باثبات و سالم برای این ساکنان تمرکز می کنند و از سوء استفاده مالکان از مستاجران خود جلوگیری می کنند. ساکنان 1349 استراتفورد، از جمله سینتیا و اشلی، با وکلای حقوقی بن سیبل و راسل کرین از طریق دفتر سناتور ایالتی لوئیس سپولودا در ارتباط بودند.

سیبل و کرین جلسات مستأجری برگزار کردند که در آن افراد می‌توانستند ناراحتی‌های خود را بیان کنند، داستان‌های خود را به اشتراک بگذارند و شکایات خود را در یک محیط امن پخش کنند. سینتیا و اشلی هر دو در این مراسم شرکت کردند و در مورد مسائل خود صحبت کردند. پس از جلسات، کمک حقوقی ثبت دادخواست به نمایندگی از 41 آپارتمان (بیش از نیمی از ساختمان) در برابر مالکان و مدیریت. شکایات شامل هجوم سوسک ها و موش ها، کپک زدن، کمبود گاز، خرابی خروجی ها، سوراخ در دیوارها و نشتی، از جمله تخلفات دیگر بود.

نیویورک خانه سینتیا سالدانا است. او در سن 6 سالگی از پورتوریکو به اینجا نقل مکان کرد. او دخترش را در اینجا بزرگ کرد و مادرش در خانه سالمندان در همان نزدیکی است. او خود را کمک کننده می نامد و این انرژی را در اطراف خود نشان می دهد: «من دوست دارم به همه کمک کنم. اما مهربانی من را هم ضعف نگیرید. اگر کسی را ببینم که در حال تقلا است، همان جا می نشینم و به آن شخص کمک می کنم.» زمانی که Legal Aid برای نمایندگی مستاجرین در دعوایشان امضا کرد، او بسیار هیجان زده شد. و اگرچه این روند آسان نبوده است، او شاهد پیشرفت بوده است.

راه‌حل‌های بلندمدت برای اعیانی‌سازی، جابجایی، و دارایی‌های زوال باید بر تغییرات سیستمی تأکید داشته باشند و نمی‌توانند تنها بر اقدامات قانونی تکیه کنند. دادگاه مسکن باید این موارد را با استفاده از اختیارات خود برای اعمال مجازات های مدنی و پاسخگویی مالکان از طریق اختیارات تحقیر دادگاه برای اطمینان از تکمیل کار دستوری جدی بگیرد. اما دعوای حقوقی استراتفورد در سال 1349 و سایر دعاوی مشابه، گامی حیاتی در تسریع تعمیرات هستند و در عین حال آگاهی را در مورد نحوه مبارزه با مدیریت بی‌دقت ساختمان‌ها، به ویژه ساختمان‌هایی که در جوامع کم درآمد و جوامع رنگین‌پوست زندگی می‌کنند، افزایش می‌دهند.

-

در نتیجه شکایت، خطوط گاز به آرامی اما مطمئناً در سال 1349 استراتفورد جایگزین شد. سینتیا امیدوار است که به زودی وضعیت آنها برطرف شود و بتوانند کمی احساس عادی و روتین را در زندگی خود از سر بگیرند.

سینتیا و اشلی بیرون از استراتفورد 1349 در یک عصر مرطوب تابستانی ایستاده اند. خانواده‌ای با بچه‌های کوچک از ساختمان خارج می‌شوند و همسایه‌ها لحظه‌ای همدردی با هم دارند. بزرگسالان در حالی که دو دختر جوان با چشمان درشت به سینتیا خیره می شوند، گفتگو می کنند. زنان با کمال میل از ساختمان شکایت می کنند، اما به نظر می رسد که راحت هستند. امید آنها به چالش کشیده شده است، اما این جامعه آنهاست. اینجا خانه آنهاست. سینتیا می گوید: «ما اینجا خاطرات زیادی داریم. «خوب و بد. همینه که هست. زندگی ادامه دارد. ما فقط می خواهیم راحت باشیم.»

سخنان و عکس های فیبی جونز.