انجمن کمک های حقوقی بیانیه زیر را در مورد مرگ غم انگیز جردن نیلی، 30 ساله نیویورکی که در اوایل ماه جاری در مترو کشته شد، صادر کرد:

ما به عنوان قدیمی‌ترین و بزرگترین سازمان مدافع عمومی شهر نیویورک، پیش فرض بی‌گناهی و روند قانونی را در کار خود متمرکز می‌کنیم. این حمایت های قانون اساسی برای همه اعمال می شود.

مرگ غم‌انگیز جردن نیلی وجود دو نظام حقوقی متفاوت را روشن می‌کند: یکی برای سفیدپوستان، و دیگری سیستمی نژادپرستانه‌تر، طبقاتی‌تر و تنبیه‌کننده‌تر، برای سیاه‌پوستان و اهل لاتین تبار نیویورک.

رفتاری که با دنیل پنی، مردی که به دلیل قتل آقای نیلی متهم به قتل عمد شده بود، بسیار زیاد است. متفاوت از آنچه مشتریان ما هر روز تجربه می کنند.

حتی با وجود شواهد ویدئویی، آقای پنی پس از بازجویی توسط پلیس، اجازه داشت صحنه قتل فعال را ترک کند. این فرصت را برای او فراهم کرد تا قبل از هر گونه اتهامی وکیل استخدام کند و یک هفته بعد تسلیم ایمن ترتیب دهد. در این مدت، او در آزادی باقی ماند. در خانه با خانواده و جامعه.

نیویورکی های کم درآمدی که ما نمایندگی می کنیم هرگز اجازه نخواهند داشت پس از بازجویی به عنوان مظنون اصلی صحنه را ترک کنند، چه رسد به اینکه فرصتی برای دریافت وکیل و پیش تنظیم وثیقه برای تامین مبلغ مقرون به صرفه برای جلوگیری از حبس در یک مرکز جزیره Rikers داشته باشند. گرفتار یک بحران انسانی تمام عیار.

اگر نقش‌ها عوض می‌شد، آقای نیلی، اگر توسط مأموران در صحنه مجروح یا کشته نمی‌شد، دستگیر می‌شد، فوراً رسیدگی می‌شد و با «مگشات» خود که روی جلوی هر روزنامه‌ای چسبانده شده بود، به جزیره رایکرز بازگردانده می‌شد. پروسه آقای نیلی در این سناریو فقط چند ساعت طول می کشید، نه چند روز.

اجازه دهید واضح بگوییم: ما از تحقیقات کامل پلیس قبل از دستگیری و بازداشت یک متهم دفاع نمی کنیم، و مطمئناً خواستار حبس کسی در جزیره Rikers یا زندان محلی دیگری نیستیم. ما خواهان آن هستیم که همه، صرف نظر از رنگ پوست یا وضعیت مالی خود، از احترام و توجه یکسانی از سوی پلیس، دادستان و دستگاه قضایی برخوردار باشند، از جمله پاسخ سنجیده، تحقیقات عمدی پیش از دستگیری و حفظ حقوق فرض بی گناهی، با وجود فیلم های ویدئویی از جنایت ادعایی.

آقای نیلی در سراسر سازمان ما به عنوان انسانی مهربان، با استعداد، ملایم و با ملاحظه شناخته می شد که هر اتاقی را که وارد می شد، لبخندش روشن می کرد. او در لحظات پایانی خود برای غذا و آب التماس کرد، اما در عوض با خشونت و بی تفاوتی مواجه شد. این یک واقعیت بسیار رایج است که مردم رنگین پوست در شهر، ایالت و کشور ما هر روز با آن روبرو هستند.