یک قانون 19 ساله که محل زندگی ثبت نام کنندگان جرایم جنسی را تنظیم می کند، در عصر کووید-19 انتقادهایی را ایجاد کرده است، جایی که از دستیابی به مسکن توسط افرادی که زمان خود را سپری کرده اند جلوگیری می کند و بسیاری را به سیستم پناهگاه سوق می دهد. بر اساس قانون اصلاحات تجاوز جنسی در سال 2001 یا SARA، بخش‌های بزرگی از شهر به دلیل موقعیت فیزیکی مدارس برای ثبت نام کنندگان غیرقابل زندگی طبقه‌بندی می‌شوند. نتیجه، گزینه‌های کمی برای این نیویورکی‌ها است، و بسیاری از آنها به سیستم پناهگاهی می‌روند، جایی که در معرض خطر ابتلا به کووید-19 قرار می‌گیرند یا به سادگی در خیابان زندگی می‌کنند. درخواست تجدید نظر.

انجمن کمک های حقوقی و مدافعان عمومی نیویورک را تحت فشار قرار می دهند تا قوانینی را به روز کند که تعیین می کند ثبت نام کنندگان جرایم جنسی در کجا اقامت داشته باشند. حتی مناطقی که در حال حاضر مجاز هستند نامشخص هستند، زیرا وزارت اصلاحات و نظارت جامعه (DOCCS) نرم افزار نقشه برداری را که برای اندازه گیری فاصله یک محل سکونت تا مدارس استفاده می کند در دسترس قرار نمی دهد.

رابرت نیومن، وکیل کارکنان، می‌گوید: «با تمام فن‌آوری‌های مدرن موجود در بخش، نمی‌توانم بفهمم چرا آنها نمی‌توانند سیستمی را راه‌اندازی کنند که به موجب آن یک آزاده مشروط می‌تواند از مطابقت آدرس با SARA قبل از مذاکره در مورد اجاره مطلع شود یا خیر». در انجمن کمک حقوقی شهر نیویورک.