Legal Aid Society و Dechert LLP یک شکایت دسته جمعی در دادگاه منطقه ای ایالات متحده برای ناحیه شرقی نیویورک علیه اداره خدمات کودکان و خانواده ایالت نیویورک (OCFS) و اداره خدمات کودکان شهر نیویورک تنظیم کردند. ACS) اقدامات این آژانس را به چالش می کشد که به دلیل عواملی که به توانایی آنها در مراقبت ایمن از کودکان بی ربط است، اعضای خانواده آماده، مایل و توانا را به عنوان والدین خوانده یا خوانده محروم می کند. نیویورک تایمز.

بر اساس قانون فعلی، یک فرزندخوانده بالقوه در صورتی که قبلاً به یکی از نزدیک به 300 جرم اجباری بدون احتساب مجرم شناخته شده باشد، حتی اگر جنایت چندین دهه قبل از آن اتفاق افتاده باشد و حتی اگر مقامات معتقدند که آن شخص می‌تواند ارائه دهد، باید از صدور گواهی منع شود. خانه امن.

لیزا فریمن، مدیر این مرکز، گفت: "کل فرآیندی است که کودکان را بیهوده در معرض خطر قرار می دهد." واحد ویژه دعاوی و اصلاح قانون با رویه حقوق نوجوانان کمک حقوقی.

همچنین ممکن است والدین فرزندخوانده بالقوه از صدور گواهینامه محروم شوند اگر:

• خواه والد خويشاوندي احتمالي يا هر فرد بالاي 18 سال ساكن در خانه داراي سابقه جنايي در هر مقطعي از گذشته بوده است.
• یا یکی از والدینی که بالقوه خویشاوندی احتمالی دارند یا هر فرد بالای 18 سال که در خانه زندگی می‌کند، سابقه سوءاستفاده «مشخص» یا بی‌توجهی به کودک را در ثبت مرکزی ایالتی برای سوء استفاده و بدرفتاری با کودکان (SCR) دارد.

تاریخچه می تواند ده ها سال باشد و هیچ تاثیری بر توانایی فعلی خویشاوندان در مراقبت از کودک نداشته باشد. علاوه بر این، استاندارد "نشان دادن" یک گزارش با SCR بسیار پایین است و فقط به "برخی شواهد معتبر" نیاز دارد. و هنگامی که ACS گزارشی را نشان می دهد، اصلاً نیازی به انجام هیچ اقدامی نیست. این پرونده ممکن است هرگز در دادگاه خانواده ثبت نشود و خانواده ممکن است دیگر هرگز از ACS بشنوند. بنابراین، به خودی خود، یک سوابق SCR مشخص شده مبنای قابل اعتمادی نیست که بر اساس آن مشخص شود که یکی از بستگان واقعاً مرتکب کودک آزاری یا بی توجهی شده است، یا اینکه خانه آنها یک خانه امن برای کودک نیست.

همچنین زمانی که خویشاوندانشان از صدور گواهینامه محروم می شوند به کودکان اطلاع داده نمی شود و فرصتی برای اعتراض به انکار ندارند. در نتیجه، کودکان اغلب در خانه یک غریبه، در یک مرکز نگهداری از اجتماع، یا در همان خانه خانواده محروم قرار می‌گیرند، اما از منابع ارائه‌شده به والدین خوانده یا فرزندخوانده محروم می‌شوند.

به خوبی ثابت شده است که کودکانی که از والدین خود جدا می شوند و تحت سرپرستی قرار می گیرند، در مقایسه با غریبه ها در کنار اعضای خانواده بسیار بهتر عمل می کنند. این "قراردادهای خویشاوندی" به کودکان در پرورشگاه اجازه می دهد تا ارتباط خود را با خانواده و جامعه گسترده حفظ کنند و در مواجهه با آسیب های نابسامانی خانوادگی احساس ثبات را ایجاد کنند.