همبرگر

پروژه ها، واحدها و ابتکارات

پروژه MICA

پروژه MICA انجمن کمک حقوقی، یک ابتکار پیشگام و شناخته شده در سطح ملی است که واکنش سیستم حقوقی کیفری به افراد دارای مشکلات سلامت روان، اختلالات مصرف مواد و سایر معلولیت‌ها را متحول کرده است.

MICA که در هر منطقه فعالیت می‌کند، وکلای سلامت روان را با متخصصان کاهش آسیب مددکاران اجتماعی جفت می‌کند تا تخصص حقوقی و بالینی را با هم ترکیب کند و موکلان را به عنوان افراد کامل و نه فقط اتهاماتشان معرفی کند. این مدل مشارکتی به دنبال اتصال موکلان به مراقبت‌های اجتماعی از روز اول است، جایگزین‌های مبتنی بر درمان برای حبس را ترویج می‌دهد و برای از بین بردن چرخه‌های حبس و بستری شدن در بیمارستان روانی تلاش می‌کند و در عین حال اصلاحاتی را برای تقویت چشم‌انداز دادگاه‌های درمانی نیویورک و بحران سلامت روان پیش می‌برد.

تأثیر ما

پروژه MICA به این دلیل وجود دارد که بیش از ۶۰٪ از مردم جزیره ریکرز با چالش‌های سلامت روان زندگی می‌کنند و حتی تعداد بیشتری از آنها با وابستگی به مواد مخدر دست و پنجه نرم می‌کنند. حبس از طریق انزوا، خشونت، قرار گرفتن در معرض مواد مخدر و عدم درمان، آسیب و بی‌ثباتی را بدتر می‌کند. آزادی بدون مسکن یا درمان حمایتی، بحران را تشدید می‌کند. تیم‌های MICA ما با اذعان به اینکه دخالت عدالت نشان دهنده شکست‌های سیستماتیک، تبعیض و تعصب است و نه صرفاً تقصیر فردی، اطمینان حاصل می‌کنند که ATI های اجباری دادگاه به عنوان یک حق و نه یک امتیاز در نظر گرفته می‌شوند.

آنها تخفیف قدرتمندی برای موکلانی که با چالش‌برانگیزترین اتهامات روبرو هستند، ارائه می‌دهند، به ذینفعان آموزش می‌دهند که دادگاه‌های درمان، تکرار جرم را کاهش می‌دهند و افرادی که اتهامات خشونت‌آمیز دارند به اندازه افرادی که اتهامات غیرخشونت‌آمیز دارند، موفق می‌شوند. آنها انگ اجتماعی پیرامون بیماری روانی را از بین می‌برند و از سیاست‌های مبتنی بر واقعیت، شفقت و بهبودی، علیرغم مواجهه با مقاومت در هر مرحله، حمایت می‌کنند.

وقتی با HB، ۴۵ ساله، آشنا شدیم، بی‌خانمان بود، به تازگی درخواست پناهندگی داده بود و دچار روان‌پریشی ناشی از مواد مخدر بود. او که با یک جنایت خشونت‌آمیز و سال‌ها زندان روبرو بود، وضعیت وخیمی داشت. تیم MICA HB، با غلبه بر موانع فقدان وضعیت و بیمه، جایگاه دادگاه درمانی و درخواست مهاجرت امن را تضمین کرد. HB در مراقبت‌های مسکونی و سرپایی پیشرفت کرد، به مسکن حمایتی نقل مکان کرد و به رویای خود برای آرایشگر شدن دست یافت. داستان او نشان می‌دهد که چگونه حمایت حقوقی و بالینی یکپارچه می‌تواند زندگی‌ها را در سخت‌ترین شرایط متحول کند.

-

BE، ۲۸ ساله، با سه پرونده باز مواجه بود، از جمله یک پرونده جنایی مربوط به والدینش که از پسرشان می‌ترسیدند. او که مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شده بود و با مصرف مواد دست و پنجه نرم می‌کرد، واجد شرایط بودنش برای دادگاه سلامت روان، نبردی دشوار بود. پس از پیگیری‌های مداوم، BE برای درمان پذیرفته شد. او که برای زندگی با یکی از بستگانش آزاد شده بود، از برنامه‌های فشرده تشخیص دوگانه و دستورات دادگاه پیروی کرد. با گذشت زمان، ارتباط با والدینش از تماس‌های تلفنی به ملاقات‌های حضوری تبدیل شد. BE آموزش‌های حرفه‌ای را به پایان رساند، شغل پیدا کرد، هوشیاری و ثبات خود را حفظ کرد و مسکن حمایتی دریافت کرد. در زمان فارغ‌التحصیلی، والدینش از تحول او ابراز خوشحالی کردند و دادگاه سلامت روان را به خاطر این تغییر قابل توجه، شایسته دانستند.

رهبری و تغییر سیستمی

پروژه MICA اصلاحات سیستماتیک را فراتر از وکالت در دادگاه هدایت می‌کند. تیم‌های ما، همکاران و آژانس‌ها را در سراسر ایالت راهنمایی و آموزش می‌دهند و با ارائه دهندگان خدمات و نهادهای نظارتی همکاری می‌کنند تا مؤسسات را در قبال مراقبت از موکل پاسخگو نگه دارند. تخصص و وکالت بی‌وقفه آنها در سراسر سیستم قضایی احترام ایجاد می‌کند، در حالی که تضمین می‌کند اولویت‌های مدافعان، سیاست و عمل را شکل می‌دهد. MICA از طریق مدل میان‌رشته‌ای خود، قانون‌گذاری را پیش می‌برد، دادگاه‌های درمان را مدرن می‌کند و مراقبت و فرصت‌های دوباره‌ای را که موکلان شایسته آن هستند، تضمین می‌کند و ثبات، سلامت و ایمنی را تقویت می‌کند.

قانون گسترش دادگاه‌های درمانی

در سال ۲۰۱۹، انجمن کمک‌های حقوقی تحت رهبری وکلای پروژه MICA، جفری برمن و کلودیا مونتویا، با مدافعان نیویورک همکاری کرد تا پیش‌نویس قانون تحول‌آفرینی را برای گسترش قانون منسوخ‌شده دادگاه‌های مواد مخدر نیویورک در زمینه انحراف قضایی تهیه کند. در ایالت نیویورک، دادگاه‌های سلامت روان آنقدر کمیاب و متناقض هستند که اکثر افرادی که سلامت روان آنها در اتهاماتشان نقش داشته، در نهایت به زندان می‌روند، جایی که بیش از نیمی از ۴۰،۰۰۰ فرد زندانی، بیماری‌های روانی درمان‌نشده دارند.

قانون گسترش دادگاه‌های درمان، تغییر رویه در رسیدگی به پرونده‌ها را به عنوان یک استراتژی سلامت و ایمنی بازتعریف می‌کند و تصمیم‌گیری را از دادستان‌ها به قضاتی که بر اساس تخصص بالینی هدایت می‌شوند، منتقل می‌کند، محدودیت‌های اتهام را حذف می‌کند، واجد شرایط بودن را به تشخیص‌های سلامت روان و عصبی-شناختی گسترش می‌دهد و بهترین شیوه‌ها مانند تغییر رویه قبل از اقرار و کاهش آسیب را اتخاذ می‌کند. با حمایت گسترده، از جمله دفتر مدیریت دادگاه که از اصلاحات دادگاه‌های درمان و بسیاری از مفاد TCEA حمایت می‌کند، و ائتلافی از مدافعان، دادستان‌ها، مجریان قانون، قربانیان، ارائه دهندگان خدمات درمانی، متخصصان حقوق معلولین و عدالت، و افراد دارای تجربه زیسته، TCEA نیویورک را از مجازات به درمان و از بحران به بهبودی منتقل خواهد کرد.

آر.بی، بدون هیچ سابقه قبلی، به جرم تجاوز جنسی در حالی که با اسکیزوفرنی درمان نشده و وابستگی به مواد زندگی می‌کرد، دستگیر شد. دادستان‌ها با دادگاه درمانی مخالفت کردند و به دنبال زندان و ثبت نام اجباری SORA بودند. آر.بی با دو گزینه روبرو بود: اعتراف به گناه و گذراندن دوران محکومیت بدون درمان یا مبارزه برای برنامه‌ریزی در حالی که هنوز محکومیت جنایی، حکم نامشخص و SORA را حفظ می‌کرد. او درمان را انتخاب کرد و قاضی او را به جای اعتراض پذیرفت. آر.بی مراقبت‌های تشخیص دوگانه مسکونی، درمان متمرکز بر اتهام را به پایان رساند و به مسکن حمایتی با حمایت‌های فراگیر منتقل شد. او هوشیاری، رعایت دارو را حفظ کرد و بینش عمیق و پشیمانی نشان داد. تحول آر.بی چنان الهام‌بخش بود که دادستان‌ها، با رضایت قربانی، موافقت کردند که جرم را لغو کنند و اجازه دهند که یک اعتراف به جرم جزئی با آزادی مشروط انجام شود و از SORA اجتناب شود. پرونده آر.بی نشان می‌دهد که حتی اتهامات جدی را می‌توان با خیال راحت از طریق دادگاه‌های درمانی حل و فصل کرد و اینکه اختیار قضایی، و نه نظارت دادستانی، می‌تواند زندگی‌ها را تغییر دهد و امنیت عمومی را بهبود بخشد.

نکات برجسته را فشار دهید

منابع اضافی